Πέφτω και σηκώνομαι

Με αφορμή ένα τραγούδι που άκουγα πριν από λίγο, αποφάσισα να γράψω για τις δυσκολίες που τυχαίνουν στον καθένα και πώς τις αντιμετωπίζουμε. Οι δυσκολίες στη ζωή μας είναι πάμπολλες και έχουν να κάνουν με διάφορους τομείς: υγεία, οικογένεια, φιλίες, σχέσεις, εργασία, σχολείο, σπουδές κλπ. Δεν μπορείς να πεις με σιγουριά ποιο είναι το χειρότερο γιατί ο καθένας επηρεάζεται σε διαφορετικό βαθμό. Τι εννοώ; Ανάμεσα σε δύο άτομα που αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα, ο ένας οικογενειακού και ο άλλος ερωτικού περιεχομένου, δεν είμαστε σε θέση να πούμε με σιγουριά ποιος αισθάνεται χειρότερα. Γιατί ενώ ο ένας νιώθει ανασφάλεια και την απώλεια του στηρίγματός του (οικογένεια), ο άλλος νιώθει εκείνον τον κόμπο στο στομάχι που σου δίνει την αίσθηση ότι ο πόνος δεν πρόκειται να πάψει ποτέ. Σε αυτό το σημείο, κάποιος πιο κυνικός θα ήταν της άποψης ότι σοβαρά θέματα όπως η υγεία και η οικογένεια δεν μπορούν να συγκριθούν με έρωτες και αγάπες. Όντας και η ίδια ως ένας βαθμό κυνική, θα συμφωνήσω. Λόγω αντικειμενικότητας, όμως, θα πω μόνο αυτό: Οτιδήποτε σε χτυπάει στην καρδιά, δε θεωρείται αμελητέο.

Το ζήτημα, ωστόσο, παραμένει το εξής: ενώ είναι δεδομένο ότι μέσα στη ζωή μας συναντάμε προβλήματα, πώς τα αντιμετωπίζουμε; Υπάρχουν δύο επιλογές: ή αποτραβιέσαι από τα πάντα, ακόμα και από τη ζωή, και παρακαλάς για ένα θαύμα του τύπου «να κοιμηθώ και όταν ξυπνήσω να έχουν τελειώσει όλα» ή συγκεντρώνεις όλα τα αποθέματα αντοχής που σου έχουν απομείνει και αποφασιστικά αντικρούεις τα χτυπήματα. Δηλαδή βάζεις τα γεγονότα σε μια λογική σειρά και καταστρώνεις σχέδια για το πώς θα ξεφύγεις από το βούρκο. Δεν είναι απαραίτητα βούρκος αλλά όταν βρίσκεσαι σε δύσκολη θέση, νιώθεις ούτως ή άλλως ότι είσαι χωμένος στα σκατά.

Παραδείγματος χάρη, μόλις χτύπησε ο γείτονας το κουδούνι για να παραπονεθεί στον πατέρα μου ότι έκανα φασαρία με την παρέα μου στο σπίτι τις μέρες που ήμουν μόνη μου. ΡΕ ΗΛΙΘΙΕ, ΣΤΙΣ 23.30 ΘΑ ΚΑΝΩ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΦΑΣΑΡΙΑ ΜΠΟΡΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΥΕΙ Η ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΟΠΟΤΕ ΣΑΛΤΑ ΚΑΙ… ΠΗΔΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΟΡΟΦΟ. Οι δρόμοι είναι δύο: ή λουφάζω, δεν ξανακάνω φασαρία και ξεχνάει η πολυκατοικία την ύπαρξή μου ή από τις 18.00 μέχρι τις 24.00 κάνω αισθητή την παρουσία μου σε όλη τη γειτονιά. Για την ακρίβεια, θα τους κάνω μαθήματα ελληνικού hip hop για να εμπλουτίζουν και τα ανήλικα παιδιά τους το λεξιλόγιο τους (από καθαρό κόμπλεξ).

Τι θέλω να πω με όλα αυτά; Ότι όλα είναι θέμα οπτικής γωνίας! Σίγουρα όταν βρίσκεσαι σε άσχημη θέση (a.k.a. κάθεσαι σε αναμμένα κάρβουνα) όλα σου φαίνονται βουνό. Αν όμως δεις τον εαυτό σου από μια άλλη προοπτική, σαν τρίτος ας πούμε, κατά πάσα πιθανότητα θα πεις αυτό: «Μα καλά, γι’ αυτό κάθομαι και σκάω;». Σίγουρα δεν είναι όλα τα προβλήματα απλά, αλλά για όλα υπάρχει μια λύση. Όλα είναι θέμα επιλογών. Όσο πιο σωστές επιλογές κάνεις τόσο καλύτερα αποτελέσματα θα πάρεις. Και τα «καλά αποτελέσματα» συνιστούν καλύτερη ψυχολογία, περισσότερη ψυχική δύναμη, καθαρότερο μυαλό, περισσότερα χαμόγελα και καλύτερη ζωή. Είναι μεγάλο πράμα να γελάς συχνά. Προσωπικά, υποθέτω πως, ανήκω σε εκείνη την κατηγορία ανθρώπων που θεωρούν ως σκοπό της ζωής τους όχι τα πολλά λεφτά, τα αυτοκίνητα, τα σπίτια, τα ακριβά εστιατόρια, τα επώνυμα ρούχα και η χλιδή. Βασικά, να πούμε, μπορείτε όλα αυτά να τα βάλετε εκεί που ξέρετε ανεγκέφαλα υποπροϊόντα που μόλις συνειδητοποιήσατε ότι μόνο αυτό θέλετε να πετύχετε στη ζωή σας. Το ωραιότερο πράγμα στη ζωή είναι να είσαι ευτυχισμένος. Γιατί γεννήθηκες καταδικασμένος στη δυστυχία. Και είναι μαγκιά να κυνηγάς την ευτυχία. Είναι λογικό, λοιπόν, να λυγίζεις και να πέφτεις που και που. Το θέμα είναι να ξανασηκωθείς.

Τα βάσανά μου η αδυναμία μου

Το μόνο που θέλω είναι η ελευθερία μου

Να κάνω αυτό που προστάζει η καρδιά αδερφέ

Και θα πληρώσω κι εγώ στο τέλος κάθε αμαρτία μου

Εισβολέας – Πέφτω και σηκώνομαι

Υ.Γ. Είμαι ζαλισμένη από τον πυρετό. Σε περίπτωση που εντοπίσατε λάθη ή  ασυναρτησίες, ΝΑ ΠΑΤΕ ΝΑ ΠΝΙΓΕΙΤΕ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΜΕ ΔΙΟΡΘΩΣΕΤΕ!

Σήμερα..

Είχα καιρό την ανάγκη να ξαναγράψω στο blog, γιατί όπως και να το κάνουμε είναι ένας τρόπος να ξεφεύγει κανείς από την άσχημη πραγματικότητα που επικρατεί παντού. Εδώ και μία εβδομάδα σκέφτομαι με ποιο θέμα να ασχοληθώ. Ιδέες έρχονται αρκετές, αλλά πάντα όταν ξεκίναγα να γράφω κατέληγα σε σημείο που έβγαζα προσωπικά κόμπλεξ. Έτσι για να το αποφύγω, αποφάσισα να γράψω για κάποιο πολύ "ανοιχτό" θέμα, το "Σήμερα". Επειδή πάλι όμως αν επεκταθώ μόνο στην κοινωνική φθορά που βλέπω κάθε φορά που κοιτάω τους ανθρώπους στο δρόμο θα γίνω πολύ υποκειμενικός και θα τα βρομίσω κυριολεκτικά όλα, θα προσπαθήσω να δω και τα καλά του σήμερα, μια και υπάρχουν άνθρωποι ακόμα και σήμερα που αξίζουν πολλά.

Ας ξεκινήσω όμως -κράζοντας- προσπαθώντας να βρω τους λόγους που μας έχουν οδηγήσει σε αυτή την κοινωνική αποχαύνωση. Γιατί οι άνθρωποι παύουν να είναι άνθρωποι; Χάνουμε τη μάχη εναντίον του ίδιου μας του εαυτού και καταλήγουμε να είμαστε πράγματα. Δίχως συναισθήματα, δίχως χαρά, δίχως λύπη και πάνω απ' όλα δίχως αγάπη. Αδειάζουμε, μένουμε μόνοι, σαπίζουμε, γιατί έτσι; Γιατί να μην μπορούμε να κάνουμε πιο όμορφη τη ζωή των ανθρώπων που είναι δίπλα μας; Ή έστω να προσπαθήσουμε να δώσουμε χρώμα στις ζωές μας. Όλοι έχουμε πληγωθεί, όλοι έχουμε περάσει άσχημα, όλοι έχουμε νιώσει μόνοι, αλλά όταν σηκώνεις το κεφάλι αυτές τις δύσκολες στιγμές, οι άνθρωποι που βλέπεις να είναι τριγύρω σου, είναι αυτοί που έχουν παραμείνει άνθρωποι. 

Απροσδιόριστος ο χρόνος της φθοράς και της παρακμής. Δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης στα συναισθήματα, όμως σήμερα το έχουμε κάνει και αυτό. Όλοι είμαστε περαστικοί από αυτό το μέρος, για αυτό ας προσπαθήσουμε -έστω- όσο μπορούμε να το κάνουμε καλύτερο. Όλοι οι άνθρωποι ενωμένοι αυτές τις δύσκολες στιγμές μπορούν να καταφέρουμε πολλά. Αρκεί να μπουν στην άκρη τα λεφτά και οι υλικές ανάγκες, που δεν προσφέρουν τίποτα, παρά μόνον παροδική ευχαρίστηση. 

Μέσα από αυτά τα λίγα πράγματα που έχω ζήσει έμαθα να μην προσπαθώ να εξοντώνω ό,τι μου μοιάζει άσχημο. Έμαθα να ζω με αυτό και να το κάνω καλύτερο. Έμαθα πως υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά αξίζουν να έχουν τον σεβασμό και την αγάπη μου. Άνθρωποι που ξέρουν να ξεχωρίζουν το σωστό από το λάθος, άνθρωποι που σε μία δύσκολη στιγμή θα έρθουν να μου δώσουν το χέρι και να κάτσουν δίπλα μου με τις ώρες να με κοιτάνε που προσπαθώ να διαγράψω. Γιατί και οι ίδιοι ξέρουν ότι εγώ θα είμαι εκεί πάντα, γιατί με είδαν δίπλα τους όταν ήταν χώμα. Και μετά όταν τελειώνουν όλα σκέφτεσαι "τί έκανες". Κάνεις τη "σούμα", τον απολογισμό και καταλήγεις στο συμπέρασμα, πως ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό. Και στην πορεία παίρνεις αυτό που σου αξίζει. Σήμερα οι καλοί ανταμείβονται, γιατί είναι πολύ λίγοι. Αν και στην αρχή όλα είναι άδικα με αυτούς, στο τέλος ανταμείβονται με τον καλύτερο τρόπο. Κάνουν τα αδύνατα να ξεπερνάνε τη φωνή τους, γιατί απλά το αξίζουν.

Όσο ζω θα μαθαίνω, αλλά χαίρομαι που ακόμα και σε αυτό το σάπιο σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που με εμπνέουν να γράφω τέτοιες πίπες -που τελικά ίσως είναι αληθινές-.

ΥΓ.: Ζείτε για να αγαπάτε και αγαπάτε για να ζείτε..