Άμα είσαι ωραία...

Finos Film

Είναι πολλοί αυτοί που λένε: «Η ζωή δεν είναι άσπρο μαύρο». Ο λόγος για τον οποίο υποστηρίζουν αυτή την άποψη είναι ο εξής: είναι μεγάλο ρίσκο να τραβάς τα πράγματα  ή τη ζωή στα άκρα. Ένα κλασικό παράδειγμα ακραίας πράξης είναι ο πόλεμος. Ο Μουσολίνι έλεγε: «Ο πόλεμος ενεργοποιεί όλες τις αισθήσεις και την ενεργητικότητα του ανθρώπου προσδίδοντας αίσθηση ανωτερότητας σε όσους έχουν το κουράγιο να τον ξεκινήσουν.» Τι κι αν μπήκε στη δίνη του πολέμου επιδιώκοντας περισσότερα από αυτά που μπορούσε να αποκτήσει; Τι κι αν τον ξεκίνησε παρασυρμένος από την «αίσθηση ανωτερότητας»; Κατέληξε κρεμασμένος. Ρίσκο…

Τοποθετώντας τον εαυτό μας σε ακραία θέση παίρνουμε ταυτόχρονα μεγάλο ρίσκο: ή χάνουμε ή κερδίζουμε. Αυτό είναι στην πραγματικότητα το άσπρο-μαύρο. Αναφορικά, όμως, με το παράδειγμά μας, η ιστορία έχει δείξει ότι στον πόλεμο δεν υπάρχουν νικητές και νικημένοι. Ο καλύτερος τρόπος για να επιτύχεις τους στόχους σου χωρίς να κινδυνέψεις να χάσεις όλα αυτά που με κόπο έχεις αποκτήσει, είναι η μέση οδός, η λεγόμενη «χρυσή τομή».

Η χρυσή τομή αποτελεί μια εξελιγμένη μορφή ελιγμού, μια επιτυχημένη έκφραση διπλωματίας, ο καλύτερος και ασφαλέστερος τρόπος πραγματοποίησης επιθυμιών χωρίς να χρειάζεται να επιβάλλεσαι ή να συμβιβάζεσαι. Με αυτόν τον τρόπο καταπνίγονται τα ζωώδη ένστικτα, κατευνάζονται τα πάθη και εξομαλύνονται οι διαφορές. Ωστόσο, εξίσου μεγάλη συμβολή έχει και στην εξάλειψη των αντιφάσεων.

Ο άνθρωπος που πορεύεται στη ζωή με βάση αυτή τη «διχρωμία», δεν τη συναντά μόνο στην αλληλεπίδρασή του με τον υπόλοιπο κόσμο ή το περιβάλλον αλλά και στον ίδιο του τον εαυτό. Ο άνθρωπος που φάσκει και αντιφάσκει αμφιταλαντεύεται ανελλιπώς ανάμεσα στο άσπρο και στο μαύρο, ανήμπορος να ταχθεί υπέρ κάποιας θέσης και να παλέψει γι’ αυτή ακόμα κι αν του στοιχήσει. Ο άνθρωπος που βιώνει αυτή την αντίφαση δεν είναι αναποφάσιστος ούτε ανώριμος. Είναι δέσμιος των παθών, των σκέψεων και των επιθυμιών του και νοσεί χωρίς να μπορεί να βρει πανάκια.

Συνεπώς, μεγαλύτερο ζόρι στη ζωή δεν είναι να τα βλέπεις όλα άσπρα ή μαύρα, αλλά να τα βλέπεις ασπρόμαυρα. Όχι γκρίζα αλλά πότε άσπρα και πότε μαύρα. Να ξυπνάς το ένα πρωί και να αγαπάς όλο τον κόσμο, ενώ το αμέσως επόμενο να νιώθεις κλινικά νεκρός. Να είσαι φασίστας και μαρξιστής. Σε άλλους να φέρεσαι καλόκαρδα και για άλλους να είσαι η προσωποποίηση της κόλασης. Να θες να σκοτώσεις αλλά και να αγαπήσεις με όλο σου το είναι. Να αγαπάς και να μισείς τον εαυτό σου. Να αυτοτιμωρείσαι και να φέρεσαι με αλαζονεία. Να πληγώνεις και να λυτρώνεις αυτούς που σε αγαπούν. Να εκδικείσαι και να συγχωρείς τους εχθρούς σου. Να είσαι καθωσπρέπει και χύμα. Να αγωνίζεσαι και να παρατάς τα όπλα. Να είσαι ενήλικος αλλά και παιδί. Μήπως εν τέλει είσαι αιώνιος έφηβος;

Μια επιστημονική προσέγγιση

Τι είναι τα κόμπλεξ;

Κόμπλεξ (αγγλιστί=complex) είναι ο όρος που καθιερώθηκε να χρησιμοποιείται στον καθημερινό λόγο για να αποτυπώσει μια σειρά από χαρακτηριστικά της προσωπικότητας και ψυχικές αντιδράσεις, συχνά μάλιστα με σημαντική ανομοιογένεια μεταξύ τους. Στον επιστημονικό λόγο η λέξη κόμπλεξ αποδίδεται ορθότερα στην ελληνική γλώσσα με τον όρο «σύμπλεγμα». Ως πιο δημοφιλή στην επιστήμη της ψυχολογίας ψυχικά συμπλέγματα καθιερώθηκαν αυτά που πρότεινε η κλασική ψυχανάλυση, όπως το «Οιδιπόδειο σύμπλεγμα» και το «Σύμπλεγμα της Ηλέκτρας». Σε μια προσπάθεια απλουστευμένης διατύπωσης των προηγούμενων συμπλεγμάτων, το «οιδιπόδειο σύμπλεγμα» αναφέρεται στην τάση του αγοριού να προσκολληθεί στη μητέρα του ενώ το «σύμπλεγμα της Ηλέκτρας» αναφέρεται στην τάση του κοριτσιού να προσκολληθεί στον πατέρα του.

Σύμφωνα με τη φροϋδική αντίληψη οι τάσεις αυτές εμφανίζονται σε όλους τους ανθρώπους και αποτελούν μέρος της φυσιολογικής ψυχοσεξουαλικής τους ανάπτυξης. Ωστόσο, κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις, οι τάσεις αυτές μπορεί να εξελιχθούν σε παθολογικές καταστάσεις, οι οποίες να επιβαρύνουν την προσωπικότητα κατά τέτοιο τρόπο μάλιστα που σε κάποιους ανθρώπους να εμφανιστούν σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις στην πορεία της ζωής τους.

Κατά τον ίδιο τρόπο, τα «συμπλέγματα κατωτερότητας και ανωτερότητας» αποτελούν κάποιους άλλους όρους που εισήχθησαν στην επιστήμη της ψυχολογίας προκειμένου να εξηγηθούν συγκεκριμένες τάσεις οι οποίες συνήθως υποκινούνται από ασυνείδητες διεργασίες και στοχεύουν είτε στην ανάδειξη είτε στη συγκάλυψη συγκεκριμένων συμπεριφορών, σκέψεων και συναισθημάτων, που ουσιαστικά καθιστούν το άτομο δυσλειτουργικό και δυσπροσάρμοστο στην καθημερινή του ζωή.

Πώς αποκτώνται τα κόμπλεξ;

Η παιδική ηλικία και κυρίως η εφηβεία διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο για τη γένεση και διατήρηση παθολογικών συμπλεγμάτων. Τα παιδιά πολύ εύκολα μπορούν να επηρεαστούν από τοποθετήσεις ή συμπεριφορές των ενηλίκων κυρίως του στενού τους περιβάλλοντος (γονείς, συγγενείς, δάσκαλοι). Οι συμπεριφορές των ενηλίκων και οι αλληλεπιδράσεις τους με τα παιδιά μπορούν να ευνοήσουν καταστάσεις που συντείνουν στην εμφάνιση παθολογικών συμπλεγμάτων. Τέτοιες καταστάσεις είναι  η πρόκληση ψυχικών τραυμάτων ή εσωτερικών συγκρούσεων στο παιδί, η διαρκής συσσώρευση άγχους και άλλων αρνητικών συναισθημάτων και σκέψεων που ενισχύουν στο παιδί τη ματαίωση, την ανασφάλεια, την απόρριψη, τη χαμηλή αυτοπεποίθηση και μια διαστρεβλωμένη αυτοεικόνα. Επίσης, η σύγχυση των γονεϊκών ρόλων, η αστάθεια στη λήψη των αποφάσεων που σχετίζονται με την καθημερινότητα του παιδιού είναι μερικοί άλλοι βασικοί λόγοι που συνδέονται με την εκδήλωση παθολογικών συμπλεγμάτων.

Στην εφηβεία οι αντιδράσεις του νέου διαφοροποιούνται κατά πολύ από αυτές που απαντώνται σε μικρότερες ηλικίες. Η τραχύτητα και η κυνικότητα που συχνά χαρακτηρίζουν τις αντιδράσεις των εφήβων δεν πρέπει να μας παραπλανούν. Η «σκληρότητα» τους δεν αποτελεί παρά μόνο μια λεπτή και εύθραυστη μεμβράνη που κάτω της κρύβει πολλές ευαισθησίες, ανησυχίες, και απορίες. Στην εφηβεία, η τάση για αποστασιοποίηση από την οικογένεια, οι πρώτοι ερωτικοί πειραματισμοί, η απότομη ανάπτυξη της σωματικής διάπλασης και του αναστήματος, η σχολική επίδοση, είναι σταθμοί καθοριστικοί στην πρόκληση παθολογικών συμπλεγμάτων. Το χαμηλό ανάστημα, τα παραπανίσια κιλά, η έλλειψη ή η υπερβολική τριχοφυΐα στα αγόρια, η χρήση γυαλιών μυωπίας, τα σιδεράκια στα δόντια, η οικογενειακή κατάσταση –συνήθως η προέλευση από μονογονεϊκή οικογένεια- οι δυσκολίες στον γραπτό και στον προφορικό λόγο, η εμφάνιση ακμής, τα υπερβολικά πλούσια ή ατροφικά στήθη στα κορίτσια, η γυναικομαστία στα αγόρια, η φτώχεια, η καταγωγή –συνήθως η προέλευση από εθνικές μειονότητες ή από μικτούς γάμους- είναι μερικοί παράγοντες που δυνατό να εξωθήσουν μια ήδη επιβαρημένη με χαμηλή αυτοπεποίθηση προσωπικότητα εφήβου να εκδηλώσει παθολογικά συμπλέγματα.

Πώς αντιμετωπίζονται τα κόμπλεξ;

Συνίσταται στους γονείς αλλά και σε όλους όσους εμπλέκονται στη διαπαιδαγώγηση νέων ανθρώπων να διαχειρίζονται με εξαιρετική προσοχή ό,τι συνδέεται με τη δόμηση της προσωπικότητας και προπάντων ό,τι αγγίζει ευαίσθητα ζητήματα όπως ο σεξουαλικός προσανατολισμός, η αυτοπεποίθηση, η κοινωνικοποίηση, και η προσαρμοστικότητα. Η παρουσία ψυχολόγου στα σχολεία αποτελεί κατά τεκμήριο και την ασφαλέστερη επιλογή για την εποπτεία και διαχείριση τέτοιων κρίσιμων ζητημάτων.

Βασικά εφόδια στην πρόληψη καταστάσεων που ευνοούν την εμφάνιση παθολογικών συμπλεγμάτων είναι η διασφάλιση από πλευράς τους ενήλικα μιας ανοικτής επικοινωνίας με το παιδί και τον έφηβο, καθώς και η δημιουργία σχέσεων που να βασίζονται σε αμοιβαία εμπιστοσύνη, κατανόηση και σεβασμό.

Συχνά η όλη στάση που τηρεί το άτομο με παθολογικά συμπλέγματα δημιουργεί μια άσχημη εικόνα και διεγείρει αρνητικά συναισθήματα στους γύρω του. Αυτό που θα πρέπει, ωστόσο να θυμόμαστε πάντοτε είναι ότι πίσω από την όποια «σνομπ», επιδεικτική, προκλητική, εκκεντρική, αλλόκοτη, υπερβολική, άστατη συμπεριφορά κρύβεται ένας άνθρωπος που πραγματικά υποφέρει. Μάλιστα κάποιες φορές υποφέρει τόσο πολύ που η δική μας αγάπη και κατανόηση δεν αρκούν για να ξεπεραστούν οι δυσκολίες. Σε μια τέτοια περίπτωση, η παρότρυνση για επίσκεψη σε ένα συμβουλευτικό ή κλινικό ψυχολόγο μπορεί να αποβεί σωτήρια.

Λοιπόν αγαπητοί αναγνώστες, όντως είμαστε κομπλεξικοί, δυσλειτουργικοί και δυσπροσάρμοστοι στην καθημερινή μας ζωή, τραχείς και κυνικοί ωστόσο δε θέλουμε να απαλλαγούμε από κανένα κόμπλεξ ή σύμπλεγμα ή όπως σκατά λέγεται :)

Ω ναι!

Pure ΚΟΜΠΛΕΞ

Μέρα 1 (Part One)

Είμαι η Λένα. Λοιπόν, όλα άρχισαν όταν έφυγα για Κύπρο. Έγινα τόσο γουρούνι που τα γουρούνια μπροστά μου φαίνονταν σαν άνθρωποι. Επίσης, έχω την τάση να τα κάνω όλα πουτάνα γιατί είμαι εγωμανής και μικρό αρχιδάκι. Είμαι ένα νευρόσπασμα που μου αρέσει να τραβάω νυχιές σε κάτι γαμάτα άτομα (βλ. Άγγελος). Δεν ξέρω γιατί μου βγαίνει αυτό;! Μάλλον, με βάραγαν με τηγάνι, όταν ήμουν μικρή Ή με πέταγαν μέσα στο φούρνο. Επίσης, είμαι απείρως κομπλεξικιά με ΟΛΗ τη σημασία της λέξης, γιατί πολύ απλά τα γουστάρω, πολύ, ΟΛΑ και δεν γουστάρω τίποτα. Είμαι MPIT ANTARA. Και κάτι τελευταίο! ΑΝ ΠΟΤΕ ΣΟΥ ΜΕ ΔΕΙΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ, ΜΗΝ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ.. ΕΛΑ ΚΑΙ ΒΑΡΑΜΕ ΣΤΟ ΣΑΓΟΝΙ!

ΥΓ.: Άγγελε, είσαι γαμάτος! Ντάνκε γιου <3

Μέρα 2 (Part Two)

ΕΙΜΑΙ ΤΟΣΟ ΑΝΩΡΙΜΟ.. ΘΕΕ ΜΟΥ.. ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΕΚΑΝΕΣ ΕΤΣΙ; ΠΕΣ ΜΟΥ.. ΓΙΑΤΙ;;; ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΤΟΣΟ ΑΠΕΤΣΗ;; ΠΕΣ ΜΟΥ.. ΕΙΜΑΙ ΤΟΣΟ ΚΑΘΑΡΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΜΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ.. ΔΗΛΑΔΗ, ΠΕΣ ΜΟΥ, ΤΙ ΕΓΙΝΕ; ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΑΖΩ ΕΤΣΙ ΡΕ ΠΑΝΑΪΑ ΝΑΟΥΜ;;; ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΠΙΟ ΛΑΣΠΟΔΕΡΟ, Ο,ΤΙ ΠΙΟ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑΡΕΪΚΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΕΤΟΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ. ΕΙΜΑΙ ΕΙΜΑΙ ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ, ΕΙΜΑΙ ΝΑΟΥΜ ΔΗΛΑΔΙΣ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΩ. ΗΛΕΟΣ! ΣΚΟΤΩΣΕ ΜΕ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΥΠΑΡΧΩ ΣΑΝ ΥΠΑΡΞΗ. ΚΑΝΕ ΜΕ ΖΩΟ ΝΑ ΤΡΕΧΩ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΛΑΣΠΕΣ.. ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΒΓΗΚΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.. ΓΙΑΤΙ;;; ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΩ  ΟΟΟΛΑ.. ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΟΜΩΣ «Ε ΠΙΣ ΟΦ ΚΡΑΠ».. ΤΙ ΝΑ ΠΩ;; ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΠΑ ΝΑΟΥΜ..

ΥΓ: ΑΝ ΘΕΣ ΘΕΕ ΜΟΥ ΚΑΝΕ ΜΕ ΚΑΛΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΠΑΣ.. ΜΠΑΣ.. ΛΕΩ ΜΠΑΣ  ΚΑΙ ΜΕ ΣΥΜΠΑΘΗΣΕΙ ΚΑΝΑΣ ΚΑΔΟΣ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ.

ΥΓ2: Είσαι κουλ!

Πέφτω και σηκώνομαι

Με αφορμή ένα τραγούδι που άκουγα πριν από λίγο, αποφάσισα να γράψω για τις δυσκολίες που τυχαίνουν στον καθένα και πώς τις αντιμετωπίζουμε. Οι δυσκολίες στη ζωή μας είναι πάμπολλες και έχουν να κάνουν με διάφορους τομείς: υγεία, οικογένεια, φιλίες, σχέσεις, εργασία, σχολείο, σπουδές κλπ. Δεν μπορείς να πεις με σιγουριά ποιο είναι το χειρότερο γιατί ο καθένας επηρεάζεται σε διαφορετικό βαθμό. Τι εννοώ; Ανάμεσα σε δύο άτομα που αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα, ο ένας οικογενειακού και ο άλλος ερωτικού περιεχομένου, δεν είμαστε σε θέση να πούμε με σιγουριά ποιος αισθάνεται χειρότερα. Γιατί ενώ ο ένας νιώθει ανασφάλεια και την απώλεια του στηρίγματός του (οικογένεια), ο άλλος νιώθει εκείνον τον κόμπο στο στομάχι που σου δίνει την αίσθηση ότι ο πόνος δεν πρόκειται να πάψει ποτέ. Σε αυτό το σημείο, κάποιος πιο κυνικός θα ήταν της άποψης ότι σοβαρά θέματα όπως η υγεία και η οικογένεια δεν μπορούν να συγκριθούν με έρωτες και αγάπες. Όντας και η ίδια ως ένας βαθμό κυνική, θα συμφωνήσω. Λόγω αντικειμενικότητας, όμως, θα πω μόνο αυτό: Οτιδήποτε σε χτυπάει στην καρδιά, δε θεωρείται αμελητέο.

Το ζήτημα, ωστόσο, παραμένει το εξής: ενώ είναι δεδομένο ότι μέσα στη ζωή μας συναντάμε προβλήματα, πώς τα αντιμετωπίζουμε; Υπάρχουν δύο επιλογές: ή αποτραβιέσαι από τα πάντα, ακόμα και από τη ζωή, και παρακαλάς για ένα θαύμα του τύπου «να κοιμηθώ και όταν ξυπνήσω να έχουν τελειώσει όλα» ή συγκεντρώνεις όλα τα αποθέματα αντοχής που σου έχουν απομείνει και αποφασιστικά αντικρούεις τα χτυπήματα. Δηλαδή βάζεις τα γεγονότα σε μια λογική σειρά και καταστρώνεις σχέδια για το πώς θα ξεφύγεις από το βούρκο. Δεν είναι απαραίτητα βούρκος αλλά όταν βρίσκεσαι σε δύσκολη θέση, νιώθεις ούτως ή άλλως ότι είσαι χωμένος στα σκατά.

Παραδείγματος χάρη, μόλις χτύπησε ο γείτονας το κουδούνι για να παραπονεθεί στον πατέρα μου ότι έκανα φασαρία με την παρέα μου στο σπίτι τις μέρες που ήμουν μόνη μου. ΡΕ ΗΛΙΘΙΕ, ΣΤΙΣ 23.30 ΘΑ ΚΑΝΩ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΦΑΣΑΡΙΑ ΜΠΟΡΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΥΕΙ Η ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΟΠΟΤΕ ΣΑΛΤΑ ΚΑΙ… ΠΗΔΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΟΡΟΦΟ. Οι δρόμοι είναι δύο: ή λουφάζω, δεν ξανακάνω φασαρία και ξεχνάει η πολυκατοικία την ύπαρξή μου ή από τις 18.00 μέχρι τις 24.00 κάνω αισθητή την παρουσία μου σε όλη τη γειτονιά. Για την ακρίβεια, θα τους κάνω μαθήματα ελληνικού hip hop για να εμπλουτίζουν και τα ανήλικα παιδιά τους το λεξιλόγιο τους (από καθαρό κόμπλεξ).

Τι θέλω να πω με όλα αυτά; Ότι όλα είναι θέμα οπτικής γωνίας! Σίγουρα όταν βρίσκεσαι σε άσχημη θέση (a.k.a. κάθεσαι σε αναμμένα κάρβουνα) όλα σου φαίνονται βουνό. Αν όμως δεις τον εαυτό σου από μια άλλη προοπτική, σαν τρίτος ας πούμε, κατά πάσα πιθανότητα θα πεις αυτό: «Μα καλά, γι’ αυτό κάθομαι και σκάω;». Σίγουρα δεν είναι όλα τα προβλήματα απλά, αλλά για όλα υπάρχει μια λύση. Όλα είναι θέμα επιλογών. Όσο πιο σωστές επιλογές κάνεις τόσο καλύτερα αποτελέσματα θα πάρεις. Και τα «καλά αποτελέσματα» συνιστούν καλύτερη ψυχολογία, περισσότερη ψυχική δύναμη, καθαρότερο μυαλό, περισσότερα χαμόγελα και καλύτερη ζωή. Είναι μεγάλο πράμα να γελάς συχνά. Προσωπικά, υποθέτω πως, ανήκω σε εκείνη την κατηγορία ανθρώπων που θεωρούν ως σκοπό της ζωής τους όχι τα πολλά λεφτά, τα αυτοκίνητα, τα σπίτια, τα ακριβά εστιατόρια, τα επώνυμα ρούχα και η χλιδή. Βασικά, να πούμε, μπορείτε όλα αυτά να τα βάλετε εκεί που ξέρετε ανεγκέφαλα υποπροϊόντα που μόλις συνειδητοποιήσατε ότι μόνο αυτό θέλετε να πετύχετε στη ζωή σας. Το ωραιότερο πράγμα στη ζωή είναι να είσαι ευτυχισμένος. Γιατί γεννήθηκες καταδικασμένος στη δυστυχία. Και είναι μαγκιά να κυνηγάς την ευτυχία. Είναι λογικό, λοιπόν, να λυγίζεις και να πέφτεις που και που. Το θέμα είναι να ξανασηκωθείς.

Τα βάσανά μου η αδυναμία μου

Το μόνο που θέλω είναι η ελευθερία μου

Να κάνω αυτό που προστάζει η καρδιά αδερφέ

Και θα πληρώσω κι εγώ στο τέλος κάθε αμαρτία μου

Εισβολέας – Πέφτω και σηκώνομαι

Υ.Γ. Είμαι ζαλισμένη από τον πυρετό. Σε περίπτωση που εντοπίσατε λάθη ή  ασυναρτησίες, ΝΑ ΠΑΤΕ ΝΑ ΠΝΙΓΕΙΤΕ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΜΕ ΔΙΟΡΘΩΣΕΤΕ!

Σήμερα..

Είχα καιρό την ανάγκη να ξαναγράψω στο blog, γιατί όπως και να το κάνουμε είναι ένας τρόπος να ξεφεύγει κανείς από την άσχημη πραγματικότητα που επικρατεί παντού. Εδώ και μία εβδομάδα σκέφτομαι με ποιο θέμα να ασχοληθώ. Ιδέες έρχονται αρκετές, αλλά πάντα όταν ξεκίναγα να γράφω κατέληγα σε σημείο που έβγαζα προσωπικά κόμπλεξ. Έτσι για να το αποφύγω, αποφάσισα να γράψω για κάποιο πολύ "ανοιχτό" θέμα, το "Σήμερα". Επειδή πάλι όμως αν επεκταθώ μόνο στην κοινωνική φθορά που βλέπω κάθε φορά που κοιτάω τους ανθρώπους στο δρόμο θα γίνω πολύ υποκειμενικός και θα τα βρομίσω κυριολεκτικά όλα, θα προσπαθήσω να δω και τα καλά του σήμερα, μια και υπάρχουν άνθρωποι ακόμα και σήμερα που αξίζουν πολλά.

Ας ξεκινήσω όμως -κράζοντας- προσπαθώντας να βρω τους λόγους που μας έχουν οδηγήσει σε αυτή την κοινωνική αποχαύνωση. Γιατί οι άνθρωποι παύουν να είναι άνθρωποι; Χάνουμε τη μάχη εναντίον του ίδιου μας του εαυτού και καταλήγουμε να είμαστε πράγματα. Δίχως συναισθήματα, δίχως χαρά, δίχως λύπη και πάνω απ' όλα δίχως αγάπη. Αδειάζουμε, μένουμε μόνοι, σαπίζουμε, γιατί έτσι; Γιατί να μην μπορούμε να κάνουμε πιο όμορφη τη ζωή των ανθρώπων που είναι δίπλα μας; Ή έστω να προσπαθήσουμε να δώσουμε χρώμα στις ζωές μας. Όλοι έχουμε πληγωθεί, όλοι έχουμε περάσει άσχημα, όλοι έχουμε νιώσει μόνοι, αλλά όταν σηκώνεις το κεφάλι αυτές τις δύσκολες στιγμές, οι άνθρωποι που βλέπεις να είναι τριγύρω σου, είναι αυτοί που έχουν παραμείνει άνθρωποι. 

Απροσδιόριστος ο χρόνος της φθοράς και της παρακμής. Δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης στα συναισθήματα, όμως σήμερα το έχουμε κάνει και αυτό. Όλοι είμαστε περαστικοί από αυτό το μέρος, για αυτό ας προσπαθήσουμε -έστω- όσο μπορούμε να το κάνουμε καλύτερο. Όλοι οι άνθρωποι ενωμένοι αυτές τις δύσκολες στιγμές μπορούν να καταφέρουμε πολλά. Αρκεί να μπουν στην άκρη τα λεφτά και οι υλικές ανάγκες, που δεν προσφέρουν τίποτα, παρά μόνον παροδική ευχαρίστηση. 

Μέσα από αυτά τα λίγα πράγματα που έχω ζήσει έμαθα να μην προσπαθώ να εξοντώνω ό,τι μου μοιάζει άσχημο. Έμαθα να ζω με αυτό και να το κάνω καλύτερο. Έμαθα πως υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά αξίζουν να έχουν τον σεβασμό και την αγάπη μου. Άνθρωποι που ξέρουν να ξεχωρίζουν το σωστό από το λάθος, άνθρωποι που σε μία δύσκολη στιγμή θα έρθουν να μου δώσουν το χέρι και να κάτσουν δίπλα μου με τις ώρες να με κοιτάνε που προσπαθώ να διαγράψω. Γιατί και οι ίδιοι ξέρουν ότι εγώ θα είμαι εκεί πάντα, γιατί με είδαν δίπλα τους όταν ήταν χώμα. Και μετά όταν τελειώνουν όλα σκέφτεσαι "τί έκανες". Κάνεις τη "σούμα", τον απολογισμό και καταλήγεις στο συμπέρασμα, πως ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό. Και στην πορεία παίρνεις αυτό που σου αξίζει. Σήμερα οι καλοί ανταμείβονται, γιατί είναι πολύ λίγοι. Αν και στην αρχή όλα είναι άδικα με αυτούς, στο τέλος ανταμείβονται με τον καλύτερο τρόπο. Κάνουν τα αδύνατα να ξεπερνάνε τη φωνή τους, γιατί απλά το αξίζουν.

Όσο ζω θα μαθαίνω, αλλά χαίρομαι που ακόμα και σε αυτό το σάπιο σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που με εμπνέουν να γράφω τέτοιες πίπες -που τελικά ίσως είναι αληθινές-.

ΥΓ.: Ζείτε για να αγαπάτε και αγαπάτε για να ζείτε..