Σήμερα..

Είχα καιρό την ανάγκη να ξαναγράψω στο blog, γιατί όπως και να το κάνουμε είναι ένας τρόπος να ξεφεύγει κανείς από την άσχημη πραγματικότητα που επικρατεί παντού. Εδώ και μία εβδομάδα σκέφτομαι με ποιο θέμα να ασχοληθώ. Ιδέες έρχονται αρκετές, αλλά πάντα όταν ξεκίναγα να γράφω κατέληγα σε σημείο που έβγαζα προσωπικά κόμπλεξ. Έτσι για να το αποφύγω, αποφάσισα να γράψω για κάποιο πολύ "ανοιχτό" θέμα, το "Σήμερα". Επειδή πάλι όμως αν επεκταθώ μόνο στην κοινωνική φθορά που βλέπω κάθε φορά που κοιτάω τους ανθρώπους στο δρόμο θα γίνω πολύ υποκειμενικός και θα τα βρομίσω κυριολεκτικά όλα, θα προσπαθήσω να δω και τα καλά του σήμερα, μια και υπάρχουν άνθρωποι ακόμα και σήμερα που αξίζουν πολλά.

Ας ξεκινήσω όμως -κράζοντας- προσπαθώντας να βρω τους λόγους που μας έχουν οδηγήσει σε αυτή την κοινωνική αποχαύνωση. Γιατί οι άνθρωποι παύουν να είναι άνθρωποι; Χάνουμε τη μάχη εναντίον του ίδιου μας του εαυτού και καταλήγουμε να είμαστε πράγματα. Δίχως συναισθήματα, δίχως χαρά, δίχως λύπη και πάνω απ' όλα δίχως αγάπη. Αδειάζουμε, μένουμε μόνοι, σαπίζουμε, γιατί έτσι; Γιατί να μην μπορούμε να κάνουμε πιο όμορφη τη ζωή των ανθρώπων που είναι δίπλα μας; Ή έστω να προσπαθήσουμε να δώσουμε χρώμα στις ζωές μας. Όλοι έχουμε πληγωθεί, όλοι έχουμε περάσει άσχημα, όλοι έχουμε νιώσει μόνοι, αλλά όταν σηκώνεις το κεφάλι αυτές τις δύσκολες στιγμές, οι άνθρωποι που βλέπεις να είναι τριγύρω σου, είναι αυτοί που έχουν παραμείνει άνθρωποι. 

Απροσδιόριστος ο χρόνος της φθοράς και της παρακμής. Δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης στα συναισθήματα, όμως σήμερα το έχουμε κάνει και αυτό. Όλοι είμαστε περαστικοί από αυτό το μέρος, για αυτό ας προσπαθήσουμε -έστω- όσο μπορούμε να το κάνουμε καλύτερο. Όλοι οι άνθρωποι ενωμένοι αυτές τις δύσκολες στιγμές μπορούν να καταφέρουμε πολλά. Αρκεί να μπουν στην άκρη τα λεφτά και οι υλικές ανάγκες, που δεν προσφέρουν τίποτα, παρά μόνον παροδική ευχαρίστηση. 

Μέσα από αυτά τα λίγα πράγματα που έχω ζήσει έμαθα να μην προσπαθώ να εξοντώνω ό,τι μου μοιάζει άσχημο. Έμαθα να ζω με αυτό και να το κάνω καλύτερο. Έμαθα πως υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά αξίζουν να έχουν τον σεβασμό και την αγάπη μου. Άνθρωποι που ξέρουν να ξεχωρίζουν το σωστό από το λάθος, άνθρωποι που σε μία δύσκολη στιγμή θα έρθουν να μου δώσουν το χέρι και να κάτσουν δίπλα μου με τις ώρες να με κοιτάνε που προσπαθώ να διαγράψω. Γιατί και οι ίδιοι ξέρουν ότι εγώ θα είμαι εκεί πάντα, γιατί με είδαν δίπλα τους όταν ήταν χώμα. Και μετά όταν τελειώνουν όλα σκέφτεσαι "τί έκανες". Κάνεις τη "σούμα", τον απολογισμό και καταλήγεις στο συμπέρασμα, πως ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό. Και στην πορεία παίρνεις αυτό που σου αξίζει. Σήμερα οι καλοί ανταμείβονται, γιατί είναι πολύ λίγοι. Αν και στην αρχή όλα είναι άδικα με αυτούς, στο τέλος ανταμείβονται με τον καλύτερο τρόπο. Κάνουν τα αδύνατα να ξεπερνάνε τη φωνή τους, γιατί απλά το αξίζουν.

Όσο ζω θα μαθαίνω, αλλά χαίρομαι που ακόμα και σε αυτό το σάπιο σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που με εμπνέουν να γράφω τέτοιες πίπες -που τελικά ίσως είναι αληθινές-.

ΥΓ.: Ζείτε για να αγαπάτε και αγαπάτε για να ζείτε..