Finos Film

Είναι πολλοί αυτοί που λένε: «Η ζωή δεν είναι άσπρο μαύρο». Ο λόγος για τον οποίο υποστηρίζουν αυτή την άποψη είναι ο εξής: είναι μεγάλο ρίσκο να τραβάς τα πράγματα  ή τη ζωή στα άκρα. Ένα κλασικό παράδειγμα ακραίας πράξης είναι ο πόλεμος. Ο Μουσολίνι έλεγε: «Ο πόλεμος ενεργοποιεί όλες τις αισθήσεις και την ενεργητικότητα του ανθρώπου προσδίδοντας αίσθηση ανωτερότητας σε όσους έχουν το κουράγιο να τον ξεκινήσουν.» Τι κι αν μπήκε στη δίνη του πολέμου επιδιώκοντας περισσότερα από αυτά που μπορούσε να αποκτήσει; Τι κι αν τον ξεκίνησε παρασυρμένος από την «αίσθηση ανωτερότητας»; Κατέληξε κρεμασμένος. Ρίσκο…

Τοποθετώντας τον εαυτό μας σε ακραία θέση παίρνουμε ταυτόχρονα μεγάλο ρίσκο: ή χάνουμε ή κερδίζουμε. Αυτό είναι στην πραγματικότητα το άσπρο-μαύρο. Αναφορικά, όμως, με το παράδειγμά μας, η ιστορία έχει δείξει ότι στον πόλεμο δεν υπάρχουν νικητές και νικημένοι. Ο καλύτερος τρόπος για να επιτύχεις τους στόχους σου χωρίς να κινδυνέψεις να χάσεις όλα αυτά που με κόπο έχεις αποκτήσει, είναι η μέση οδός, η λεγόμενη «χρυσή τομή».

Η χρυσή τομή αποτελεί μια εξελιγμένη μορφή ελιγμού, μια επιτυχημένη έκφραση διπλωματίας, ο καλύτερος και ασφαλέστερος τρόπος πραγματοποίησης επιθυμιών χωρίς να χρειάζεται να επιβάλλεσαι ή να συμβιβάζεσαι. Με αυτόν τον τρόπο καταπνίγονται τα ζωώδη ένστικτα, κατευνάζονται τα πάθη και εξομαλύνονται οι διαφορές. Ωστόσο, εξίσου μεγάλη συμβολή έχει και στην εξάλειψη των αντιφάσεων.

Ο άνθρωπος που πορεύεται στη ζωή με βάση αυτή τη «διχρωμία», δεν τη συναντά μόνο στην αλληλεπίδρασή του με τον υπόλοιπο κόσμο ή το περιβάλλον αλλά και στον ίδιο του τον εαυτό. Ο άνθρωπος που φάσκει και αντιφάσκει αμφιταλαντεύεται ανελλιπώς ανάμεσα στο άσπρο και στο μαύρο, ανήμπορος να ταχθεί υπέρ κάποιας θέσης και να παλέψει γι’ αυτή ακόμα κι αν του στοιχήσει. Ο άνθρωπος που βιώνει αυτή την αντίφαση δεν είναι αναποφάσιστος ούτε ανώριμος. Είναι δέσμιος των παθών, των σκέψεων και των επιθυμιών του και νοσεί χωρίς να μπορεί να βρει πανάκια.

Συνεπώς, μεγαλύτερο ζόρι στη ζωή δεν είναι να τα βλέπεις όλα άσπρα ή μαύρα, αλλά να τα βλέπεις ασπρόμαυρα. Όχι γκρίζα αλλά πότε άσπρα και πότε μαύρα. Να ξυπνάς το ένα πρωί και να αγαπάς όλο τον κόσμο, ενώ το αμέσως επόμενο να νιώθεις κλινικά νεκρός. Να είσαι φασίστας και μαρξιστής. Σε άλλους να φέρεσαι καλόκαρδα και για άλλους να είσαι η προσωποποίηση της κόλασης. Να θες να σκοτώσεις αλλά και να αγαπήσεις με όλο σου το είναι. Να αγαπάς και να μισείς τον εαυτό σου. Να αυτοτιμωρείσαι και να φέρεσαι με αλαζονεία. Να πληγώνεις και να λυτρώνεις αυτούς που σε αγαπούν. Να εκδικείσαι και να συγχωρείς τους εχθρούς σου. Να είσαι καθωσπρέπει και χύμα. Να αγωνίζεσαι και να παρατάς τα όπλα. Να είσαι ενήλικος αλλά και παιδί. Μήπως εν τέλει είσαι αιώνιος έφηβος;